ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ [Συνέχεια από το προηγούμενο]

Εμφανίσεις: 479

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη [Δημοσιευμένο στα RAP MEDIA NEWS]

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ
“Είναι το βουνόν, εις την Ήπειρον της Ευρώπης, ωραιότατον, και μεγαλώτατον, κλίνον προς τον νότον, μέρος το οποίον, εκτέίνεται πολύ μέσα στη θάλασσαν. Τούτον το Όρος, το εδιάλεξα εγώ, από όλα τα μέρη της γής, και αποφάσισανα το αφιερώσω, εις το να γενή, αρμόδιον κατοικητήριον, των καλογήρων, και μοναχών, και από τώρα και ύστερον, έχει να ονομασθή “ΆΓΙΟΝ“.
[Ακολουθία Αγιοριτών Πατέρων]

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Πεντώτας με τα φτερά της φαντασίας, πάνω από την Ιερή γη χαμηλώνω, πλησιάζω, και θαυμάζω με δέος τη λαμπρότητά της, την ομορφίά της, τη δύναμή της, ακούω τον ήχο της υπερκόσμιας κραυγής της! Αύτοστιγμής λυτρώνομαι, λευτερώνομαι, από τις πεθυμιές των αισθήσεων, βλέποντας το άλλο το διαφορετικό, που πλανιέται στον Άγιο Τόπο του μυστηρίου, και της σιωπής, που εμπνέεται και εμπνέει, σαν παλμός υπερκόσμιος, δέχεται και παίρνει, μηνύματα, ταπείνωσης, αγάπης, γνώσης, και λύτρωσης.

Πετώ χαμηλά, κι αγκαλιάζω με δέος, τη μοναδικότητα και ωραιότητατης παρθένας γης, που μένει αναλλίωτη, προστατευμένη, από το χέρι της Παναγιάς, παρά τη λαίλαπα, των κατά καιρούς βαρβαρικών καταστροφικών επιδρομών. Σκαρφαλομένη με προσοχή, στη ράχη του λαμπερού Βουνού, καθώς το όνομά του ΑΘΩΣ-ΛΑΜΠΕΡΟ μας πληροφορεί, που υψώνεται περήφανο, ακουμπώτας στης θάλασσας την αγκαλιά, στέκεται ασάλευτη με περήφανη ταπεινότητα,! Δάση, χαράδρες, χείμαρροι, ανθοστόλιστες χαμηλές πλαγιές, σμίγουν αδελφωμένες, κι υψώνονται να συναντήσουν, να προκηνήσουν, το Ιερό Βουνό, τον κυρίαρχο της χερσονήσου.

-Το Άγιον Όρος, ο Άθως, ονομάζεται και “άμπελος Κυρίου Σαβαώθ” επειδή, κατοικούν οι Άγιοι. Είναι ο τόπος, των ανθρώπων, η κατοικία των ερημητών -ασκητών, που θέλουν να συναντησουν και να συνομιλήσουν με τον Θεό. Γι’ αυτό είναι και το μοναδικό όρος, σε όλο τον Κόσμο, που ονομάστηκε Άγιον. Είναι ο επίγειος ουρανός, μια εξέχουσα μορφή τόπου. Είναι ο τόπος της ηρεμίας, και της ενθύμησης του Αδάμ, στον Παράδεισο, γιατί ο άνθρωπος, είναι απαλλαγμένος, από τις βιοτικές ανάγκες, και συναναστρέφεται με τον Θεό. Ειναι δηλαδή η ασκητική ζωή στον Αθωνα, “ζωή αγγελική”.

-Ό τόπος του Άγιου Όρους, είναι τόπος Αγιότητας. Στον ιερό αυτόν τόπο τα πάντα είναι απλά, και ανθρώπινα, και συγχρόνως, Θεϊκα. Είναι μια Πολιτεία, που δεν εξηγείται, με κοσμικές αρχές, και κριτήρια. Πρόσωπα και πράγματα, είναι φωτοφόρα, έτσι που δεν αποβλέπει, σε κοσμικές αναφορές, παρά μόνο στη πνευματική ζωή ,και πορεία του μοναχού, η οποία είναι σε απόλυτη αρμονία, με τον εσωτερικό του κόσμο, τον περιβάλλοντα τόπο, και της ανατένισης τού Θεού. Τά μοναστήρια κτίζονταν, στις πιό παρθένες τοποθεσίες, που έκρυβαν, το μυστήριο του Θεού, και φανέρωναν τη δόξα του Δημιουργού, άλλοτε κοντά σε πηγές και κοιλάδες, και άλλοτε μεταξύ γης και Ουρανού, στους βράχους και τους λόφους. Είναι δύσκολο βέβαια να δικαιολογηθεί, όλος αυτός ο πλούτος,[τά γλυπτά τέμπλα ,η πλούσια διακόσμηση, οι φυσικές παραστάσεις, η χρήση λουλουδιών, και πάει λέγοντας, εκτός από τη περίτεχνη αρχιτεκτονική, με πολύτιμα υλικά των μονών]. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[Σημ. Τά χαρακτικα που εικονίζονται και κοσμούν το βιβλίο, είναι δια χειρός του Μεγάλου Έλληνα Χαράκτη ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΣΧΟΥ].

[ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΠΕΧΡΑΚΗ]

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ: ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΑ!

Εμφανίσεις: 487

Γράφει η Παυλίνα Μπεχρακη

Διά χειρός ΤΩΝ Σπουδαίων Χαρακτών, Λυκούργου Κογεβίνα, Γεωργίου Μόσχου, και της Ποιητικής μου γραφής..

Ή πεθυμιά, που το απαγορευμένο γεννά. Ή φαντασία, που από τα χρόνια της νιότης με συντροφεύει, με ταξιδεύει. Τό πάθος, της συλλεκτικής, μπροστάρης του πηγαιμού μου, η δημιουργία, και η βαθιά γνώση της, που με κόπο αποκτιέται, στο στα απαγορευμένα μονοπάτια του Ιερού βουνού με πήγαν, που τα περπάτησα στα κρυφά, με ταπείνωση, λόγω της γυναικείς μου υπόστασης, που το, “Αβατον” ορίζει ως πειρασμόν. Τό χόρτασα, ατό το οδοιπορικό, σαν “αμαρτία>που δεν λησμονιέται, ομορφαίνει, χαρίζει, νεότητα, δίνει λάμψη στη μνήμη, όσο χτυπάει η καρδιά μας.

Φέγγει της Παναγιάς το Περιβόλι, η Παρθενική η Μαγευτική η Ιστορημένη, η θρυλούμενη Ιερή γή, βυθισμένη στ’ Άρχιπέλαγος, προστατευμένη από την ίδια τη Δέσποινα των Αγγέλων Παναγιά, με τη μοναδική φυσική ομορφιά, τα φαράγγια, τα δάση, τους καταρράκτες τις λιθόκτιστες Εκκλησιές, και Μονές, τις γεμάτες με ιερά θησαυρίσματα. Τις Σκήτες, τις σπηλιές, τις γιατρευτικές πηγές, τους χιλιάδες Σταυρούς, ανδροκρατούμενη, απαγορευμένη, για κάθε θηλυκό πλάσμα. Τρέχουν τ’ αμπέλια, τ’ άνθια, οι καρποί, λεύτερο των αμφιβολιών το δέντρο, φτάνει ως τη θάλασσα την ανεξάντλητη της Πίστης. Ήχοι, γλυκών φωνών “Πουλιών” που δεν ξενιτεύονται, ζουν και χαίρονται την αθώα ‘Ανοιξη, του τόπου του Ιερού, απαλλαγμένα από τον φόβο, φορτίο βαρύ της ζωής, αποφεύγουν τους επικίνδυνους θυμωμένους χειμώνες της…Απ άκρη σ’ άκρη, της ιερής γης, ακούγεται ήχος παρηγοριάς, σαν χαμηλώνουν ταπεινά της κερασιάς τα καρπερά κλωνάρια, να πουν μεσ’ της γαλήνης τη σιωπή, “ευχαριστώ”. Ή αλλοτινή κραυγή της απόγνωσης και του σπαραγμού, σβήνει και χάνεται ως την άκρια του βουνού, όπου πηγάζει, της λήθης και συγχώρεσης, το βαθύ ποτάμι. Πισωπατάει της απληστίας η νύχτα, μέσα στο θείοφέγγος, Ή αιωνιότης συντροφιά με τον γαλάνιο στοχασμό, κάνει του Ασκητή τη Σκήτη κορυφή, π’ αγγίζει τον πλατή ουρανό της Τέχνης.

Τόλμησα λοιπόν να σου το περιγράψω, προσκυνώντας την ωραιότητα και την αγιοσύνη του. Αυτή η μικρή γραφή είναι από την εισαγωγή του εικονιζόμενου Ποιητικού μου Λόγου έκδοσης 1919. Η Ποιητική γραφή, του βιβλίου συντροφεύεται, από τα θαυμαστά χαρακτικά έργα, των δύο χαρακτών, που ανήκουν στη Συλλογή Μπεχράκη μας, και είναι μια μαρτυρία δια χειρός τής Τέχνης, που από σήμερα, και μέσα στις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος, θα σε συντροφέψει από αυτόν τον φιλόξενο χώρο.
Μά αγάπη
[Παυλίνα Μπεχράκη]

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ φίλε Αναγνώστη, κατά τον Μεγάλο Έλληνα ζωγράφο, αγιογράφο, πεζογράφο, δάσκαλο του Γένους μας, έγραψε τόσα και άλλα τόσα, ως μελετητής, της Βυζαντινής και μεταβυζαντινής Τέχνης, για το Άγιο Όρος, Σας παραθέτω ένα μικρό μέρος της γραφής του. “Είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, μοναδικός σε όλο τον Κόσμο. Ό,τι και να πούμε, ποτέ δεν θα μπορέσει κανείς να παραστήσει, το τι αισθήματα προκαλεί, αυτό το παράξενο βουνό, ο Γέρο-Άθωνας, που ξεπετιέται ολόϊσια μέσα από τη θάλασσα, και φτάνει στα σύννεφα. Το ζώνει πέλαγος άγριο και τρικυμισμένο, μα απάνω στο Όρος, το κάθε τι είναι ήμερο και αγιασμένο.

– Τα δάση του, μοσχοβολάνε σαν εκκλησιά, από τις μυραίνες, από τις δάφνες, και από κάθθε λογής μυρωδάτο λουλούδι. Μέσα στα βαθιά φαράγγια του, που δεν τα φτάνει ο ήλιος, ακούς να βουίζουν τα νερά, παγωμένα, δίχως να τα βλέπεις, γιατί είναι κρυμμένα μέσα στα πυκνά δέντρα, και στις μπερδεμένες περικοκλάδες. Εκεί μέσα βασιλεύει μυστήριο, που δεν ταράει κανένας. Τή αυγή σε ξυπνάνε τα αηδόνια, πλήθος γλυκές φωνές, που λες πως δεν βρίσκεσαι επάνω στη γή, αλλά στον Παράδεισο. Τά μουλάρια δεν κλωτσάνε, ακόμα κι οι σκορπιοί, και τα φίδια δεν δαγκώνουνε σ’ αυτό το Θεοσκέπαστο βουνό……”

– Τόσο πολύ εξιδανίκευε το Άγιον Όρος; ο Φώτης Κόντογλου, και έγραψε τόσα πολλά, και ζωγράφιζε, όλο ζωγράφιζε, επηρεασμένος, από τη Βυζαντινή και μεταβυζαντινή Τέχνη…………..ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΑΣ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΑΠΡΙΛΗ ΜΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Εμφανίσεις: 534

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΦΕΣΕΙΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ
Από το τρίτο βιβλίο του “Ο ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΛΟΓΟΣ”

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ! Ένας Σοφός, της Αρχαίας Ελλάδας, που αναζήτησε τον έναν και μοναδικό Θεό, μέσα στη σιωπή του δάσους από αμυγδαλιές, στάθηκε και ρώτησε μια αμυγδαλιά, “Αδελφή, πές μου, που είναι ο Θεός?”. Καί η αμυγδαλιά ,άνθησε. Ό κορυφαίος αυτός προσωκρατικός Φιλόσοφος, αγωνίστηκε με πάθος και ψυχή, να αποκαλύψει τους γρίφους της Φύσης, και να απαλλάξει τα φυσικά φαινόμενα, από τις προλήψεις της εποχής του. “ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ”. Ενά Σύμπαν ρευστό, και μεταβαλλόμενο, που αλλάζει διαρκώς, και δεν μένει ποτέ ίδιο.

-Ό Σπουδαίος αυτός Έλληνας Φιλόσοφος, αποτελεί ορόσημο, για την Ιστορία της σκέψης και των Ιδεών. Έγραψε αποκλειστικά για μυημένους στη Φιλοσοφία, γι’ αυτό και η εσκεμμένη ασάφεια της σκέψης του, ώστε να γίνει κατανοητή, μόνο από τους τριμμένους στόν Λόγο.

-Ή βάση της Φιλοσοφικού του Λόγου, είναι το αιώνιο γίγνεσθαι, που εκφράζεται με τη συνεχή ροή του ποταμού, που ολοένα ανανεώνεται. Μόνο τη φωτιά το φώς, πλαϊ στόν Λόγο, δημιουργεί, ένα κόσμο άπειρο, άναρχο, και αυτορυθμιζόμενο. Ό Κόσμος, δεν είναι παρά η αρμονία, των αντιθέσεων, ή ένωση των αντίθετων Τό καλό και το κακό, είναι για παράδειγμα, οι αντοθετες όψεις, του ίδιου πράγματος Ό Ηράκλειτος, συγκαταλέγεται στους Αρχαίουες Φιλοσόφους, που όπως και οι Στοχαστές της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης, ήσαν Προμηθείς Φωτοδότες, εξανθρωπιστές του Ανθρώπου. Λάτρης της Φύσης, αποσύρθηκε από την ειδωλολατρικό περιβάλλον, “εν αμαρτίας” και πήγε στα βουνά, όπως αργότερα ο Άγιος Ιωάννης, ο μαθητής ο αγαπημένος του Χριστού, τρεφόμενος με βότανα. Εκεί έγραψε, το περίφημο.

“ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΕΡΓΟ”
[Από τον Λόγο του Σπουδαίου Σοφού της Ελληνικής Αρχαιότητας!]

“Ακολούθησα τον μόνο δρόμο, του διαλογισμού κοντά στη Φύση, που ήταν και ο μόνος της πρόσβασης ζήτησης, του αληθινού Θεού Λόγο”

“Ο Θεός Λόγος, είναι ο Δημιουργός, του Κόσμου γενομένων πάντων, κατά τον Λόγο τον δε..”

“Όλοι στη Γη οι ζωντανοί οργανισμοί, γίνεται και ακμάζει και φθείρεται τοις του Θεού πειθόμενοι θεσμοίς..”

“Ή παγκόσμια αρμονία, είναι το φως το ανέσπερο, που δίνει ζωή.”

“Τό Θεϊκό μήνυμα, μέσα στη σιωπή, στα λευκά της άνθη, έχουμε το μήνυμα της αγνότητας, των γλυκών φθόγγων.”

“Παγκόσμια αρμονία, αυτό το φως, [ΤΟ ΠΥΡ] καθοδηγούμενο από τον Θεό λόγο. Δεν δύει ποτέ, δεν έχει εσπέρα, [φως ανέσπερον] που φωτίζει, τον κάλλιστον Κόσμον. Πτροδοτει, τις διαδικασίες ,και τις διαδικασίες ως το ατέρμον της δημιουργίας.”

[ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ] Από το “ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ” έργο του!

ΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΑΠΡΙΛΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ
ΌΤΑΝ φθάνει ο Απρίλης, της Άνοιξης ο αγαπημένος,
τά σύννεφα αποχαιρτάνε τη γη, φεύγουν, μπαίνουν,
σ’ άλλη τροχιά, σ’ άλλους ουρανούς, άλλον πλανήτη….
Ό άνεμος φεύγει κι’ αυτός, αφήνοντας πίσω του,
ένα μικρό, τρυφερό ψίθυρο. Χαϊδεύει τη φύση, την ωραία
κοιμωμένη, που μοιάζει λουλούδι, ανοίγει τα πέταλά
του σκορπώντας μοσχοβολιά. Από κείνη την ώρα,
η μέρα ξεχνάει να φύγει, κι’ ηλιόχαρη βαδίζει χαρωπή
στον ουρανό της απεραντοσύνης, κι η μικρή
στιγμή των θνητών, γεμάτη χαρά, τραγουδά, την
τη, πρόσκαιρη δόξα της. Λιγοστεύει η θλίψη, σαν
η σκέψη θυμίσει, της φύσης ,τη τρανή, ανυπέρβλητη
δύναμη, μπροστά στων θνητών την αδυναναμία.
Ασπιλη, πανέμορφη, αφτιασίδωτη ή Άνοιξη, με μάτια
λαμπερά, σαν άστρα φωτερά, μέσα στη φεγγαρόλουστη
νυχτιά, χυμένα, καλεί ολόγυρά της, τ πουλιά,
την ομορφά της. να υμνήσουν. Αυτά με χάρη πεταρίζοντας,
μια μαγική γλυκολαλιά, της κάνουν το χατήρι, δείχνοντας
στους θνητούλς, το τι σημαίνει σεβασμός, αγάπη, αρμονία!

-Σήμερα όμως δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι έχουμε χάσει τι σημαίνει σεβασμός, αγάπη, σαπέναντι στις αρχέγονες πηγές που μας γέννησαν. Ή επαφή μας με τη Φύση, εξαντλείται στο να πάμε εκδρομή. Αγάπη για τη Φύση, σημαίνει να τη νιώσουμε όπως οι πρόγονοί μας ως Μεγάλη μητέρα ως ζωντανό οργανισμό, από τον οποίο δεν είμαστε αποκομμένοι, και αλαζονικά αυτόνομοι, αλλά ότι αποτελούμε παιδιά της, γιατί έτσι μόνο θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι η Φύση, δεν είναι μόνο για εκμετάλλευση, Σήμερα εμείς δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι, βλέπουμε τη Φύση, με το βλέμμα αρπαχτικού, με τη πρώτη ευκαιρία να ασελγήσουμε, στό κορμί της. Καμία αίσθηση σεβασμού, γι αυτή, καμία αίσθηση οργανικής σύνδεσης μαζί της. Αγάπη για τη Φύση, σημαίνει ευαισθησία, σεβασμός, προς αυτή πάνω απ όλα. Ως, άτομα, ως οργανωμένη κοινωνία, ως Πολιτεία κυρίως, με νόμους, με μέτρα προστασίας, και αυστηρότατες ποινές, για τους παραβάτες.

Αγαπημένε μου αναγνώστη
-Γιά να νιώσεις ως τα κατάβαθα της ύπαρξής σου, τι σημαίνει αγάπη για τη Φύση, αρκεί να περπατήσεις μιά μέρα ξυπόλυτος, μέσα στο δάσος, να αγκαλιάσεις ένα κορμό δέντρου, να νιώσεις την αφή του, το μεγαλείο του, να αφεθείς εκεί για λίγο, ν ακούς τους ψιθύρους στις φυλλωσιές! Να κοιμηθείς ένα μεσημέρι κάτω από ένα πλατάνι, να ξυπνήσεις στον ίσκιο του, να πιεις ένα ποτήρι κρασί, να φας μια φέτα σταρένιο ψωμί, να χαρείς των πουλιών τη γλυκολαλιά και το κελάρισμα του νερού στο αυλάκι. Τότε θα νιώσεις, την ωραιότητα της Φύσης, το θείο μέσα σου! Πως να μην την αγαπήσεις, πως να μη νιώσεις, τον εαυτό σου ως τμήμα του όλου, απειροελάχιστο, αλλά και συγχρόνως μεγαλειώδες!

ΠΟΟΙΜΙΑΚΑ- ΛΟΓΙΣΜΟΙ

“Ενώ κοιμούνται οι άνεμοι,από τη θάλασσα
απ το βουνό,το βράδυ αχνογέρνει..

“Ό κόσμος είναι θάλασσα,ο Ήλιος τα κύματά της
πλάθει,τα καθάρια,και εγώ ο άνθρωπος,άνθρωπο ,
ονειρεύομαι και ψάχνω να βρω!”

“Ή αθάνατη φύση,θυμάται τα χρόνια,τα ατέλειωτα
χρόνια του κόσμου,παρ όλο που φεύγουν μακριά,
και ποτέ δεν νοιάζεται ,δεν κοιτάει κατά που πάνε…..”

“Θα ξανανθίζει θα λάμψει και πάλι ωραιότητα η γη ,
γύρω απ τις θάλασσες,όταν ο άνθρωπος,γνωρίσει,
κι’αποδεχτεί τη γύμνια του.”

[ΠΑΥΛΙΝΑ ΜΠΕΧΡΑΚΗ] Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου!

ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ ΣΤΟΥΣ ΑΚΡΙΤΕΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΝΗΣΙΩΤΕΣ ΜΑΣ

Εμφανίσεις: 547

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ,ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ, αυτοί οι ιεροί βράχοι, που γίνηκαν μήτρες του λόγου, της ποίησης, της τέχνης, της Ελληνικής ψυχής και σκέψης, του μύθου, του θρύλου, της Προγονικής παράδοσης, και πίστης στους Θεούς. Ό Ήλιος και η Θάλασσα, ερωτοπαιχνιδίζουν, πάνω στις
ανθοστόλιστες ράχες τους, με πάθος φλογερό σφιχταγκαλιάζονται, στις χρυσαφιές ακρογιαλιές τους.

Οί άνεμοι, τ’ απόβραδο, τους γλυκονανουρίζουν με στίχους της Σαπφώς, και το αληθινό το παραμύθι της Οδύσσειας, γιομάτο των Προγόνων κατορθώματα. Βράχοι ωραίοι, που για χάρη τους αφήνουν, ξέπλεκα οι ηλιαχτίδες τα μαλλιά, κι’ άλλοτε, πλέκουνε κοτσίδες, με κορδέλες, στο χρώμα του Πελάγου.

Αγαπημένε μου Αναγνώστη
Μέ αυτόν τον Ποιητικό Λόγο, θα ταξιδέψουμε μαζί, σε κάποιους από τους ιστορημένους τόπους, τα πανέμορφα νησιά μας, που στέκουν περήφανα πάνω στον αφρό των κυμάτων. Είναι χρειαζούμενο αυτό το ωραίο ταξίδι, έτσι που εδώ και κάποια χρόνια, με τα κακά συναπαντήματα, περπατάμε, με σκυφτή τη ράχη, ταπεινωμένοι, φτωχευμένοι, φοβισμένοι, που σίγουρα δεν μας πρέπει ως Ελληνες. Γιατί κατά πως λέει ο Ποιητής,<κάποιος που βαδίζει σκυφτός στραβώνει τη ράχη του. Αν αυτός είναι ο Λαός, τότε στραβώνει την Ιστορία του. Ψηλά λοιπόν το κεφάλι. Γιατί όταν αυτοί που μας θέλουν σκυφτούς, έφτιαχναν δεντρόσπιτα, η Ελλάδα μας έχτιζε Παρθενώνες.

-Θά περιδιαβούμε, τα νησιά μας, θα θαυμάσουμε τα πολύτιμα πετράδια μας, τα διαμαντικά μας, π’ αστράφτουνε στου ήλιου το χάδι. Μάς περιμένουν να μας υποδεχτούν, να μας καλοδεχτούν, απλωμένα ανάμεσα στα νερά των Πελάγων μας, να μας μιλήσουν, για τη καταγωγή τους, περήφανα, για την υπαρκτή ζωή τους ,πάνω στη γή του χρόνου. Νά μας δείξουν τα θήσαυρίσματά τους, τη γή τους τη παραδεισένια, τα χαμηλά βουνά, τις καρπερές πεδιάδες, τα στάχια, τα λιόδεντρα, κι’ όλα τα οπωροφόρα. Τούς θρύλους, τους μύθους, τις παραδόσεις, και τους καρπούς της θάλασσας. Να μας περηφανευτούν, για τη κληρονομιά τους, αυτή που τους αναλογεί, σαν ένα μέρος, το ωραιότερο της πατρίδας μας, που η τόση ομορφιά τους, προκαλεί ανομολόγητες πεθυμιές…..

-Περνάει, ο σιγανός ήχος της μνήμης, πάνω από τους ιερούς γυμνούς, ή δασωμένους βράχους, φθάνει ως τις δαντελωτές ακρογιαλιές τους, ύμνος δοξαστικός, που τους θυμίζει, τη δόξα τη δεμένη, με τη παλλικαριά, των δυνατών Πελάγων, κι όλους τους ήρωες θαλασσομάχους, που μέσ’ τα χρόνια της τουρκιάς, γυμνόστηθοι, μπρός στους ανέμους, ψυχές αδάμαστες, ανίκητες, αντρίκιες, άνοιξαν τα πουγκιά τους, πρόθυμα, και τα άδειασαν, στο άπλωμένο χέρι της Πατρίδας, για τον αγώνα για τη λευτεριά. Περνάει, ο σιγανός ήχος της μνήμης, μέσα από τους δρόμους, και τα πέτρινα να καλντερίμια, εκεί όπου περπάτησαν και οι μούσες, πού τους λάτρεψαν, και τους φορέσανε, μαλαματένιο διάδημα στη κεφαλή.

-Φέγγει στα καθαρά πλακόστρωτα των όμορφων νησιών η νοσταλγία, κι’ αντιφεγγίζουν, στις σιωπηλές τις εκκλησιές, με τα πολυκαιρνά τα τέμπλα, μέσα από τη φλόγα των κεριών, στα μανουάλια, τα χρόνια τα παλιά, κι η δόξα που σεριάναγε πάνω στα κύματα. Είναι η ζωή τους ένα παραμύθι, ένας χαρμόσυνος καμπάνας ήχος, ένα τραγούδι γλυκολάλητο, που αντιλαλούσε, ως του πελάγου την άκρη, ίδιος ησυχασμός πού μόνο ένας ευλογημένος τόπος αγρυκάει. Σέ πείσμα των σημερινών καιρών, οί ναυμάχοι, των δοξασμένων των νησιών, από του κυανού Ελληνικού ουρανού τα ύψη, πάνω σε δάφνες καθισμένοι, τη θάλασσα ατενίζουν, που λαμπάδιαζε στα χρόνια του αγώνα, για τη λευτεριά, έτσι πού τα μικρά τους τα πλεούμενα, φωτιά γιομάτα, πετούσανε ωσάν θαλασσοπούλια. Κοιτάζουν λυπημένοι, ανήσυχοι, τις ιερές, γυμνές βραχοτοπιές, που μείνανε απάτητες, από του τούρκου τα βαριά περπατησιά, ανίκητοι στα χρόνια εκείνα. Σήμερα ατενίζουν τα εριπωμένα τα καστρόσπιτα, που στέκουνε ακόμα ορθά για να θυμίζουν!!!!!

-Ή πανέμορφη μαγευτική, παντοδύναμη ,γη τους ξεπετάχθηκε απ’ τον βυθό του χρόνου και της θάλασσα, περήφανη, ηλιόχαρη, με φήμη καλοτάξιδη, στέκει πάνω στον αφρό των κυμάτων, κρατώντας, στα σπλάχνα της, για αιώνες, ρίζες ,μοναδικές, πολύτιμες μαργαριαρένιες, στον κόσμο ξακουστές. Οί φύτρες τους, τραφήκανε με το Ελληνικό το φως, τ’ ανέσπερο, το ζωογόνο, για αμέτρητους αιώνες.

-Αγαπημένε μου Αναγνώστη ας ξεκινήσουμε το ονειρεμένο ταξίδι μας κι όπου μας βγάλει, δίχως προτίμηση, στα μεγαλονήσια, τα φημισμένα σήμερα, για τ’ αλλα, τα διαφορετικά ,τα κοσμικά τα καλοκαίρια, που λαμπροστολισμένα ταξιδεύουνε, στους τωρινούς καιρούς, καιρούς έως της γης την άκρη! Νά περπατήσουμε στούς δρόμους και τα σοκάκια τα πλακόστρωτα, των πιό μικρών, ιστοριμένων, και των, ακριτικών νησιών μας, να περηφανευτούμε, ως Έλληνες, ευχαριστώντας τους Ολύμπιους Θεούς, για τα πολύτιμα δώρα τους!

 

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Εμφανίσεις: 578

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ή Τέχνη αποτελεί έκφραση ανακατατάξεων, λαών και κοινωνικών εξελίξεων. Είναι η ίδια η ζωή, μιας και είναι μνήμες, από βιώματα πολιτισμικής παράδοσης, και από ιστορικά γεγονότα. Για να αναπτυχθεί να καρπίσει, χρειάζεται, της Ιστορίας το γόνιμο έδαφος.

-Έμείς οι Έλληνες, έχουμε μια λαμπρή και πολυκύμαντη Ιστορία, εξ ου και το “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ” που είναι ο φάρος της ανθρωπότητας. Άν και η Ελλάδα μας, έζησε επί αιώνες κάτω από κυριαρχία βαρβάρων, και ανακόπηκε η άνθιση της Τέχνης, ήταν τόσο μεγάλη η κληρονομιά της, που όταν ανέκτησε την ελευθερία της, και κτίστηκε από την αρχή το κράτος, έγινε άξια συνοδοιπόρος με την υπόλοιπη Ευρώπη, στο τοπίο της Τέχνης. Οί δημιουργοί μας, τίμησαν και τιμούν, ως γνήσιοι Έλληνες, την Πατρίδα, και σ’ αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

– Ή Ιστορία της ανθρωπότητας, απλώνεται πάνω από το ανθρώπινο τοπίο, χιλιάδες αιώνες πρίν. Από τη πολύ μακρινή εκείνη εποχή, η κομψότητα, σε ορισμένα σχήματα εργαλείων, και μιλάμε για τους προϊστορικούς χρόνους, έδειχνε μια αίσθηση αρμονίας, και ισορροπίας. Άρα μπορούμε από τότε να μιλάμε για μια πρωτόγονη μορφή Τέχνης. Περνάμε τρέχοντας από τις ορθάνοιχτες πόρτες, πλέον της Ιστορίας της Τέχνης, στον 7ο αιώνα π.Χ όπου το “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ“, δεν έχει προηγούμενο σε λάμψη και ωραιότητα.

– Ή Αρχαία Ελληνική Τέχνη, άσκησε αποφασιστική επίδραση στη διαμόρφωσε των τεχνών στη Δύση. Οί πρώτοι μιμητές θα είναι οι Ρωμαίοι. Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια διαφορετική Τέχνη αναπτύχθηκε στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Από τον 15 αιώνα, οι Ιταλοί καλλιτέχνες ζωγράφιζαν με ενθουσιασμό, με βάση την υπέρτατη εκείνη ομορφιά της αρχαίας Ελληνικής Τέχνης, πιστεύοντας, ότι ξανάβρισκαν την λαμπρότητα εκείνης, μιμούμενοι τη Ρωμαϊκή Τέχνη, που ήταν μίμηση όπως προείπαμε της Ελληνικής. Αυτή η ψευδαίσθηση, κράτησε, ως τον 19ο αιώνα, όπου τελικά έγινε γνωστή η αληθινή Ελληνική Τέχνη, που ήταν μέχρι τότε άγνωστη, κρυμμένη στα σωθικά της σκλαβωμένης επί αιώνες ή ερείπια σκόρπια, πάνω στη γη της, η κλεμμένη από αρχαιοκάπηλους ξένους, όπως ξέρουμε από τα διαβάσματά μας.

-Ή Βυζαντινή Τέχνη, επίσης, προέρχεται απευθείας, από την αρχαία Ελληνική, με διαφορετικό το πνεύμα των έργων. Ή αρχαία Τέχνη απεικόνιζε τη πραγματικότητα, ενώ αντίθετα η Βυζαντινή, θέλησε να περιγράψει ότι τη πραγματικότητα αλλά το επουράνιο. Τά τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, ή μόνη Τέχνη που επέζησε, και κράτησε αναφτή τη φλόγα της παράδοσης, είναι η Λαϊκή Τέχνη που διαφύλαξε την Ελληνική ταυτότητα.

– Μέ τη γέννηση του Νεοελληνικού κράτους, η Ελληνική Τέχνη ακολούθησε, για να μη πούμε μιμήθηκε, όπως ήταν φυσικό, όλα τα κινήματα που αναπτύχθηκαν, στον έξω κόσμο, και κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική. Ή χρονική περίοδος, των δύο πολέμων και όχι μόνο, του 20ου αιώνα, όπου η φωτιά και ο σίδηρος είχε τον πρώτο λόγο, αποτυπώθηκε από τη Τέχνη, γιατί όπως είπαμε, αυτός είναι ο προορισμός και ο σκοπός της γνήσιας Τέχνης. Είναι μια Τέχνη δύσκολη και αντιφατική, απεικόνιση της απελπισμένης ανθρωπότητας, αλλά βίωσε και τον μεγαλύτερο διωγμό από τον παράφρονα ηγέτη της Ναζιστικής Γερμανίας. Αύτός ο μανιακός, καταδίωξε με μανία την μοντέρνα Τέχνη, την τραγική για όλη την ανθρωπότητα εκείνη εποχή, και την ονόμασε “ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ”. Οί καλλιτέχνες, αυτοεξορίστηκαν, και τα έργα τους άλλα σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, άλλα καταστράφηκαν, άλλα κλάπηκαν και φυλάχθηκαν για μελλοντική χρίση από τους εγκληματίες Ναζί.

– Τελειώνοντας αυτό το σύντομο οδοιπορικό της Τέχνης, θα πούμε, πως σήμερα οι καλλιτεχνικές τάσεις έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις, και πως όπως φαίνεται, οι νεοέλληνες καλλιτέχνες, κουβαλάνε τη γονιδιακή κληρονομιά τη θαυμαστή, και διαπρέπουν στο Παγκόσμιο τοπίο αυτής της πανέμορφης και ματαιόδοξης κυρίας. Διακρίνονται για το βαθύ αίσθημα της εικαστικής γλώσσας, τη διαχειρίζονται με μοναδική δεξιότητα, και είναι πρώτοι μεταξύ των πρώτων.!

-Τά εικονιζόμενα ζωγραφικά έργα είναι του Έλληνα Οικουμενικού ΑΛΕΚΟΥ ΦΑΣΙΑΝΟΥ, που “έφυγε” πρόσφατα και από το Ελληνικό Εικαστικό Τοπίο λείπει μεν η φυσική του παρουσία, όμως θα είναι πάντα εδώ στον γήινο ουρανό του με το θαυμαστό έργο του.

ΑΣ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ ΙΣΤΟΡΩΝΤΑΣ: ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Εμφανίσεις: 617

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ή όλη ιστορία του Φιλελληνισμού, του Φιλελληνικού Κινήματος ειδικότερα, θα μπορούσε επιγραμματικά, να προσδιοριστεί σαν μια εναλλασόμενη έκφραση θαυμασμού, και αποδοκιμασίας, ενθουσιασμού, και απογοήτευσης, έξαρσης, και καταλαλιάς, για να φτάσει μάλιστα κάποτε να γίνει λόγος, και για “μισελληνισμό” Και οι δυο εκφάνσεις, του ενδιαφέροντος, για τον Ελληνισμό, η θετική, και η αρνητική, ο Φιλελληνισμός, και ο λεγόμενος μισελληνισμός. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι υπήρξαν χρήσιμες για τον Ελληνισμό. Είτε τονώνοντας το ηθικό του, και συμβάλλοντας στην επιμονή του, για το αίσιο τέλος του απελευθερωτικού του αγώνα, είτε προτρέποντας τους Έλληνες, μέσα από τη Κριτική να αντιμετωπίσουν τη πραγματικότητα, απαλλαγμένοι από το βάρος της Κληρονομιάς που κουβαλούσαν. Βάρος υπέρογκο, κατά τους Λογίους της εποχής, οι οποίοι περιγράφοντας τη σύγχρονη Ελλάδα, τη σκλάβα Ελλάδα, στα μάτια του 18ου αιώνα, πίστευαν πως “στην Ελλάδα, το παρελθόν, θα αδικεί πάντα το παρόν” Παρελθόν- παρόν, είναι σαν να λέμε, “Ελλάδα – μύθος, Ελλάδα – πραγματικότητα.

– Όμως, τα πράγματά δεν αντιμετωπίζονταν πάντα με αυτόν τον τρόπο. Μάλλον αντιμετωπίζονταν, πολύ διαφορετικά στον 18ο αιώνα, του Διαφωτισμού, που χαρακτηριστικό του ήταν, η επιστροφή, προς την αρχαία ταυτότητα. Αυτοί οι υπόδουλοι δέν ήσαν μόνο άνθρωποι, αλλά και απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, και ο σεβασμός για το όνομά τους βάραινε περισσότερο στη σκέψη, μου, από την κατάπτωσή τους. Θα σημειώσει ο Γάλλος Πρέσβης και Περιηγητής, Choiseal- Gouffier. Μέ αυτή τη λιτή πρόταση, εκφράζει ανάγλυφα, τη δυτικοευρωπαϊκή οπτική απέναντι στους σύγχρονους Έλληνες, .Ή ονομασία, και μόνο Ελλάδα- Έλληνες, ανακαλεί στη μνήμη τους τον αρχαιοελληνικό Πολιτισμό, και ό,τι σηματοδοτούσε, στα χρόνια εκείνα, για τους Πνευματικούς ανθρώπους, τους θρεμμένους, στα νάματα της κλασικής Παιδείας, τους θαμπωμένους, από τις ανασκαφικές αποκαλύψεις, της κάτω Ιταλίας.

– Ή ΠΡΩΤΗ ουσιαστική επαφή και γνωριμία, της Ευρώπης, με τον Ελληνισμό, του 18ου αιώνα έγινε μέσα από τα κείμενα των περιηγητών. Ώς τότε το ενδιαφέρον των Ξένων περιοριζόταν στά λείψανα του αρχαίου κόσμου. Για τη σύγχρονη Ελλάδα, έδιναν μια φευγαλέα, θολή και κάπου κάπου, παραποιημένη εικόνα. Αλλά ο 18ος αιώνας, είναι η εποχή του Διαφωτισμού.

-Η Εύρώπη, όπως προείπαμε κατέχεται από μια ψυχολογία εξωστρέφειας, από μιά δίψα, για επικοινωνία, με το έξω κόσμο, για μετάδοση γνώσεων, και ιδεών. Σ’αυτή τη κίνηση, ή Ελλάδα έχει τον πρώτο λόγο. Για τους Ευρωπαίους είναι κοιτίδα, ενός πανάρχαιου Πολιτισμού, και οι κάτοικοί της ενσαρκώνουν, το ιδεώδες της φυσικής, αγνής, ζωής. Τά οδοιπορικά, που αφορούν την Ελλάδα πληθαίνουν. Δεν αναφέρονται μονάχα, στα λείψανα των μνημείων, του αρχαίου Κόσμου. Για πρώτη φορά το ενδιαφέρον των ξένων ταξιδευτών, στρέφεται και προς το σύγχρονο Ελληνισμό.

– Αύτή η αλλαγή προσανατολισμών δεν είναι τυχαία. Τότε οι Έλληνες σε κατάσταση δουλείας, ωφελούνται, αφού ως απόγονοι επισύρουν το ενδιαφέρον τον οίκτο αν θέλετε, και τελικά την υποστήριξη στο Εθνικό θέμα, για την Ελευθερία δηλαδή της Πατρίδας. Το περιηγητικό ρεύμα, προς την Ελλάδα, έπαιξε σπουδαίο ρόλο, στην όλη επικοινωνία και πληροφόρηση.. ΄Ή Ελλάδα, αναδύεται, αργά, αλλά σταθερά, από την αφάνεια, και τη λήθη, και προβάλλει, στο Ευρωπαϊκό προσκήνιο. Τα αίτια είναι πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτιστικά. Βέβαια, σ’αυτή τη σταδιακή πορεία, δεν παρέμειναν αμέτοχοι και αδρανείς, οι ίδιοι οι ‘Ελληνες, χάρη, στις διεθνείς συγκυρίες, ας θυμηθούμε, πως οι Έλληνες της διασποράς, ήλθαν σε επαφή με το έξω κόσμο, συναντήθηκαν, με τους αρχαιολάτρες-Καθηγητές, στα Πανεπιστήμια της Δύσης με τους εμπόρους επιχειρηματίες, στα λιμάνια, και στα Χρηματιστήριά της και απέκτησαν προσωπικές φιλίες. Και εδώ θα θυμηθούμε τον Κοραή, και τον κύκλο στο Παρίσι, τον Ιγνάτιο της Ούγγαροβλαχίας, και τον δικό του κύκλο στη Πίζα- που όλα αυτά, συνέβαλαν ουσιαστικά, να ξαναεμφανιστεί, το Ελληνικό Γένος. στο διεθνές προσκήνιο ως συγκεκριμένη ενότητα, πλέον. Τα λαϊκά τραγούδια, για παράδειγμα, προκάλεσαν αρκετά Πρώιμα το ενδιαφέρον των Γερμανών προ ρομαντικών, και ρομαντικών, και μάλιστα τον ενθουσιασμό του Goethe, που είχε ενδιαφερθεί για τη συλλογή των Ελληνικών, Λαϊκών τραγουδιών. .Έχει ήδη, αρχίσει, η παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αλλεπάλληλοι Πόλεμοι, προκαλούν αναταράξεις στην Ευρωπαϊκή Τουρκία, και γενικά στην ανατολική Μεσόγειο.

– Ό Ελληνικός χώρος έρχεται στο επίκεντρο των ανταγωνισμών των Μεγάλων Δυνάμεων, που επιδιώκουν εδαφικές κατακτήσεις, προώθηση των ζωνών επιρροής και αναζητούν, νέες αγορές, και νέους συμμάχους. Ή Ελλάδα αποκτά σιγά σιγά οντότητα και γίνεται αντικείμενο πολιτικών υπολογισμών. Στο μεταξύ συντελείται την Ευρώπη, η Επανάσταση του ορθού λόγου, που συνοδεύεται από την αναγέννηση, του κλασικού πνεύματος και τη συστηματική αναγωγή, στις πηγές του αρχαιολογικού πολιτισμού.

-Αυτός ο κλασικισμός στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, κα η πρόοδος της Ελληνικής φιλολογίας, αποτελούν τα κυριότερα κίνητρα, για τη στροφή της πνευματικής Ευρώπης, προς την Ελλάδα. Μεγάλοι Φιλόσοφοι, διαπιστώνουν πως η Ελληνική Λογοτεχνία, είναι ανώτερη από τη γνώριμη Λατινική. Έτσι οι Ευρωπαίοι ταξιδιώτες, που κατευθύνονται προς την Ελλάδα, κατέχονται από την νοσταλγία του αρχαίου Κόσμου. Και ενώ οραματίζονται, ανάμεσα στα ερείπια των αρχαίων ναών, τη δόξα ενός αφανισμένου Πολιτισμού, αντικρίζουν ένα λαό καταφρονημένο, εξαθλιωμένο, ανίκανο να δημιουργήσει νέους Παρθενώνες. Πικραίνονται, αγανακτούν, για τη μοίρα αυτού του Λαού, και βλέποντας πλάϊ στα γκρεμισμένα αρχαία μνημεία τους ραγιάδες, βυθισμένους σε πνευματικό ζόφο την αδιαφορία τους για τους θησαυρούς του αρχαίου πνεύματος για την άγνοια, τη θλιβερή άγνοια, της Ιστορίας τους, τά πεσμένα μάρμαρα, που στεριώνουν μαντρότοιχους, και χωριάτικους σταύλους τις σαρκοφάγους που χρησιμοποιούνται για ποτίστρες, τά υγρά, σαπισμένα χειρόγραφα, σαπισμένα στις βιβλιοθήκες των μοναστηριών. Μερικοί δεν διστάζουν να μιλήσουν για βιολογικό και πνευματικό εκφυλισμό, οι λεγόμενοι μισέλληνες, και ότι οι νέοι Έλληνες, έχουν αποβαρβαρωθεί, και ότι δεν τους απομένει καμιά ελπίδα, Εθνικής Αναγέννησης.

– Υπάρχουν βέβαια και οι ονειροπόλοι που με τη γόνιμη δύναμη των ενθουσιασμών τους, βλέπουν, σε στιγμές Αρχαιολατρικής μέθης, τους Έλληνες, σαν εικόνα και ομοίωση, των αρχαίων προγόνων τους. Και ακόμα οι καλοπροαίρετοι που επισημαίνουν τις ίδιες αρετές. Με τους μακρινούς προγόνους.

– Από την απογοήτευση στον μισελληνισμό, η απόσταση δεν είναι πολύ μεγάλη. κυρίως, όταν υπάρχουν, προκαταλήψεις πολιτικές και θρησκευτικές, και η ιδιοτέλεια. Είναι οι λιγοστές περιπτώσεις, των φιλότουρκων, που αντιμετωπίζουν τους υπόδουλους, από τη σκοπιά των κάθε λογής συμφερόντων. Είναι καί οι ταξιδιώτες, που απογοητευμένοι, τραυματισμένοι ψυχικά από οδυνηρές προσωπικές εμπειρίες, ταλαιπωρίες, παρεξηγήσεις, κινδύνους, και δυσάρεστα απρόοπτα νιώθουν μνησικακία για τον τόπο.

-Αλλά υπάρχουν και οι φωτισμένοι οι ψύχραιμοι οι παρατηρητικοί και ουδέτεροι, που ερμηνεύουν, κρίνουν, ι συγκρίνουν, με αμεροληψία. Εκείνοι, που ανιχνεύουν την αφύπνιση του Ελληνισμού, και επισημαίνουν, μια Εθνική συνείδηση, και εγρήγορση. Αλλά κυρίως εκείνοι που συλλαμβάνουν τη βοή του υπόγειου ποταμού, που οραματίζονται την αναγέννηση του Ελληνισμού, που ακούνε την κλαγγή των όπλων, και προφητεύουν, την επανάσταση, και την Εθνική Ανεξαρτησία.

-Σιγά σιγά γεφυρώνεται η απόσταση, στον κόσμο των μνημείων και τη σύγχρονη, Ελληνική παρουσία, συντομεύεται η διαδρομή, από τις ενατενίσεις, ως τη σκληρή, πικρή, τραγική πραγματικότητα. Μέσα σ’ αυτές τις παλινδρομήσεις, γεννιέται ο Φιλελληνισμός. Η αρχαιολατρία, προκαλεί τη στροφή,,των ταξιδευτών, προς την Ελλάδα, και καλλιεργεί τον περιηγητισμό. Με τη τη σειρά τους τα ταξιδιωτικά χρονικά, δημιουργούν, το Ευρωπαϊκο, Φιλελληνικό κίνημα. Έτσι όπως σωστά παρατηρήθηκε, ο Φιλελληνισμός, υπήρξε το αίτιο των περιηγητικών χρονικών.

– Οί ξένοι, άρχισαν να συνειδητοποιούν, ότι η Ελλάδα, δεν ΄έσβησε, με τον Πολύβιο η με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, Διαπιστώνουν ότι οι Έλληνες, δεν είχαν εγκαταλείψει τη Παιδεία. Ότι υπήρχαν στην υπόδουλη Ελλάδα εστίες αυτοδιοικούμενες, φυτώρια για την πνευματική και Εθνική Αναγέννηση. Λειτουργούσαν σχολεία, κυκλοφορούσαν εφημερίδες και βιβλία, και ότι ο υπόδουλος Ελληνισμός, είχε αναδείξει, άνδρες σοφούς. Αυτή βέβαια η Ελληνική παρουσία, ήταν έντονη, κυρίως στις παροικίες του Εξωτερικού, ακμάζουσες Ελληνικές νησίδες, ανάμεσα στον Εύξεινο Πόντο και την Αδριατική, αλλά και βορειότερα στην Αυστρία, Ουγγαρία, Ρωσία, όπου Έλληνες Πατριώτες, αφού πλούτισαν, χάρη στην οικονομική τους δραστηριότητα, φρόντιζαν, για την ίδρυση σχολείων, και την έκδοση συγγραμμάτων.

– Οι Έλληνες μαζί με την οικονομική δύναμη και επιρροή, αποκτούν και Εθνική συνείδηση. Σ’ αυτή τη περίοδο, ριζώνει η ιδέα της ελευθερίας του Γένους Οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ των χωρών ευνοούν την διακίνηση των ιδεών .Έπειτα, η επαφή των ξένων με τις ανθούσες αυτές παροικίες απεκάλυπτε, τη ζωτικότητα του νέου Ελληνισμού, και καλλιεργούσε το ρεύμα για τη γνωριμία με τη σύγχρονη Ελλάδα.

– Βέβαια, ό Φιλελληνισμός δεν είχε αποκτήσει ακόμα σάρκα και οστά. Αποτελεί μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Θα γίνει όμως ο σπινθήρας, για τη Φιλελληνική έκρηξη, των αρχών, του αιώνα που ακολουθεί. Ωστόσο η μεγάλη ποιοτική αλλαγή, συντελείται, μέσα στο 18ο αιώνα. Ό εκβαρβαρισμός των Ελλήνων, δεν αποδίδεται πιά, σε φυλετικό εκφυλισμό, αλλά στη τουρκική τυραννία. Η επανάσταση του 1770, τελευταία στη σειρά των άτυχων εξεγέρσεων, επιβεβαιώνει τη συνέχεια, και τον δυναμισμό του Ελληνισμού. Αυτή τη ποιοτική αλλαγή, διερμηνεύουν τα χρονικά των περιηγητών, των τελευταίων δεκαετιών, του 18ου αιώνα. Στα μάτια της φωτισμένης Ευρώπης, η Ελλάδα δεν αποτελεί μόνο η Πατρίδα ενός αφανισμένου τρισένδοξου Λαού. Αλλά εθνότητα, μια ζωντανή παρουσία, στις παραμονές του λυτρωτικού ξεσηκωμού.

-Είχε διατηρηθεί, η ανάμνηση, του αρχαίου κόσμου, στο σκλαβωμένο έθνος. Μια θολή ανάμνηση που έτρεφε τις ψυχές από αιώνα σε αιώνα, και από γενιά σε γενιά. Μυθολογία και Ιστορία ταυτίζονταν. Οι τάφοι και τα όπλα που έρχονταν στο φως θύμιζαν τους Ομηρικούς ήρωες. Θρύλοι και παραδόσεις, πλάθονταν για τις πανάρχαιες ρίζες του Ελληνισμού. Αυτή η ανάμνηση του αρχαίου κόσμου, ζωντανεύει με το περιηγητικό ρεύμα του 18ου αιώνα. Ο σεβασμός που έτρεφαν οι ξένοι στα μνημεία η περισυλλογή αρχαιοτήτων, ερέθιζε τη φαντασία των Ελλήνων, ξυπνούσε τη περηφάνια στις ψυχές για τη προγονική κληρονομιά. Η άφιξη ενός περιηγητή, αποτελούσε μεγάλο γεγονός. Όλοι παρακολουθούσαν τις έρευνες των αρχαιολόγων. Ήταν η πρώτη η επαφή με τον δυτικό κόσμο. Οι Έλληνες δέχονταν, την ανταύγεια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αναθυμόταν την ιστορία τους προβληματίζονταν.

-Ή εμφάνιση κάπου κάπου, ενός περιηγητή, ήταν πράγματι η μόνη παρηγοριά στους σκλαβωμένους Έλληνες, και προκαλούσε, την αγάπη για την Ελευθερία. Σιγά σιγά ξεφεύγουν από την απομόνωση, και αισθάνονται αντάξιοι των προγόνων. αποκτούν συνείδηση, της δύναμής τους, στρέφονται, προς τις πηγές του Ευρωπαϊκού στοχασμού, και προετοιμάζουν τη πνευματική, και Εθνική αναγέννηση. Σ’ αυτούς τους προσανατολισμούς, σημαντικό ρόλο θα παίξει ο Φιλελευθερισμός, και η Γαλλική Επανάσταση.

– Ό Ρουσσώ, χώριζε τους ταξιδιώτες, σε τέσσερες κατηγορίες στους ναυτικούς, τους εμπόρους, τους στρατιωτικούς, και στους τυχοδιώκτες και έλεγε, πως καμία από τις κατηγορίες αυτές, δεν ήταν κατάλληλη, να αναπαραστήσει, την αυθεντική μορφή ενός τόπου. Αλλά στις χαρακτηριστικές αυτές ομάδες θά προστεθούν και νέες κατά τον 18ο αιώνα. Πρόξενοι, αρχαιολόγοι, και επιστήμονες, καλλιτέχνες, λαογράφους, και κερδοσκόπους. Αργότερα, η επιθυμία ενός ταξιδιού, στην Ελλάδα, θα επεκταθεί, και στη φωτισμένη, και ανήσυχη, αστική τάξη, των Ευρωπαϊκών χωρών. Στα μέσα του 18ου αιώνα, διαμορφώνεται, ο αυθεντικός ο ιδεώδης τύπος του Ευρωπαίου περιηγητή. Είναι μορφωμένος, ένάρετος, οξυδερκής, και το σπουδαιότερο ανιδιοτελής. Αληθινός περιηγητής, είναι εκείνος που αγαπάει τους ανθρώπους σαν αδέλφια του, που δεν επιδιώκει οικονομικές και και άλλες χαμέρπειες, που είναι εκπαιδευμένος, ώστε, να έχει σωστή χρίση, να μπορεί να ξεχωρίσει, το ουσιώδες με το επουσιώδες.

-Μέσα από τις αφηγήσεις των περιηγητών, του 18ου αιώνα, παρακολουθούμε τη σιωπηλή εξέλιξη που συντελείται στον Ελληνισμό, από δεκαετία σε δεκαετία. Ένώ η ζωή φαίνεται απολιθωμένη αμετακίνητη, αποτελματωμένη, κάτω από τη τυραννία των Τούρκων, όλα ανανεώνονται, καινούργιες υλικές και Πνευματικές δυνάμεις προβάλλουν, ύστερα από συγκεκριμένες εσωτερικές διεργασίες. Όλα ωριμάζουν με άλματα προς τα εμπρός, η οπισθοδρομήσεις. Όλα, προετοιμάζουν, την Αναγέννηση, που θα αρχίσει στα τέλη του αιώνα.

-Από την άλλη το σημείο εκκίνησης, της Φιλελληνικής Λογοτεχνίας, θα μπορούσε να τοποθετηθεί, στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν αρχίζουν να ακούγονται ορισμένες φιλαρχαίες φωνές, εναντίον του δεσποτισμού που αφάνισε την Ελλάδα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Βολταίρος, που αν και δεν συνέθεσε κανένα σχετικό κείμενο επανέρχεται συχνά στη πυκνή αλληλογραφία του, ιδίως στις επιστολές του προς την Αικατερίνη Β’ της Ρωσίας, στο θέμα της Ελλάδας, και των δυστυχισμένων Ελλήνων. Ό Ευρωπαϊκός Κλασικισμός, αντιμετώπισε πολύ ευνοϊκά την αναγέννηση του Ελληνισμού, και παρουσιάζει πλήθος λογοτεχνικών κειμένων, που διαβάστηκαν πολύ, φέρνοντας την Ευρώπη, σε επικοινωνία, με την αρχαία Ελληνική Αρχαιότητα και συντελώντας αποφασιστικά στη διαμόρφωση του φιλελληνικού ρεύματος χωρίς αναγκαστικά, να έχουν επιζητήσει ενσυνείδητα, να τα καλλιεργήσουν.

-Για παράδειγμα, το πολύτιμο, αλλά και πολυδιαβασμένο, ταξίδι, του Νέου Ανάχαρση στην Ελλάδα, [1788] σε μορφή αφηγήματος, οδοιπορικό, του Γάλλου αρχαιολόγου αββα j.j Barthelemy .το οποίο μεταφράστηκε ευρύτατα, και στα Ελληνικά, από τον Ρήγα και τον κύκλο του το 1796, και ξεχώρισε χάρη εξακριβωμένη ιστορική πληροφορία που πρόσφερε, και τη λεπτομερειακή περιγραφή, του αρχαίου βίου. Εκτός από αυτό το σπουδαίο αφήγημα θα ακολουθήσει κι’ αλλο με θέμα και πάλι την αρχαιότητα.

– Τό ταξίδι του Αντίνωρος, στην Ελλάδα του Βαρώνου de Lantier, ενώ, ο Ολανδικής καταγωγής Thommas Hope, θα συνθέσει τότε αλλά θα δημοσιεύσει αργότερα [Λονδίνο 1819] το τρίτο μυθiστόρημα, οι αναμνήσεις ενός Έλληνα γραμμένες στα τέλη του 18ου αιώνα, προσφέροντας, μια ολοκληρωμένη και επίκαιρη εικόνα της νεοελληνικής ζωής. Ελπίδες για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, διατυπώνονται και μέσα στο λυρικό μυθιστόρημα Υπερίων ο ερημίτης στην Ελλάδα [1797] του Ελληνολάτρη, Γερμανού Ποιητή Fr. Ηοlderlin, που κατά πως μαρτυρείται, όταν το συνέθετε, κρατούσε στα χέρια του το βιβλίο του Cholseur- Gouffier.

– Πρέπει να πούμε οπωσδήποτε, πως η πληθώρα της Φιλελληνικής Λογοτεχνικής παραγωγής στα χρόνια του αγώνα βοήθησε πολύ γιατί ευαισθητοποίησε, τους Λαούς κυρίως της Ευρώπης, και όχι τις Κυβερνήσεις τους. Όσοι Συγγραφείς, δεν έχουν άμεση γνώση, της Ελληνικής πραγματικότητας, αντλούν τις πληροφορίες τους από τα χρονικά των περιηγητών. Που γοητεύουν στη κυριολεξία και μερικοί μάλιστα εκδότες έχουν ειδικευθεί, αποκλειστικά σ’αυτό το είδος των βιβλίων.. Οι Φιλέλληνες Συγγραφείς, βρίσκουν πρόθυμους αναγνώστες στό ευρύτερο κοινό που δέχεται την ακτινοβολία του Διαφωτισμού, οι οποίοι όπως προείπαμε, αναζητούν τις πηγές στα περιηγητικά χρονικά, που τους προσφέρουν άφθονο πολύτιμο υλικό, για λογοτεχνικά έργα και δοκίμια με θέμα και περιεχόμενο την Ελλάδα προβληματίζουν τον Πνευματικό κόσμο της Ευρώπης, και προκαλούν το ενδιαφέρον των Πολιτικών. Οι μνημειώδεις εικονογραφήσεις των χρονικών, είναι καρπός, πολύχρονων ταξιδιών, που με συνεργεία ζωγράφων, τεχνικών, αρχαιολόγων, σχεδιαστών, δίνουν μια αυθεντική εικόνα, των ερειπίων του αρχαίου κόσμου, και όχι μόνο, με χάρτες, σχεδιαγράμματα, τοπία, ξακουστά μνημεία, πολιτείες, λιμάνια, κάστρα σπίτια, εκκλησίες, εικόνες του γεωργικού, ναυτικού, θρησκευτικού, και εμπορικού βίου, του στεριανού και του νησιώτικου, Ελληνικού τοπίου ,βιβλία μεγάλης ωραιότητας. Επίσης οι εκδόσεις Ελληνικών δημοτικών τραγουδιών, που δημοσίευσε ο Γάλλος Claude Fauriel, όχι μόνο μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, είτε ολόκληρη η συλλογή, είτε επιλεκτικά, ορισμένα τραγούδια, που έγιναν γνωστά και αγαπητά, αλλά το σημαντικότερο απετέλεσαν επίσης πηγή έμπνευσης καταξιωμένων, ρομαντικών Ποιητών. Το Φιλελληνικό κίνημα βρήκε την έκφρασή του, όχι μόνο σε λογοτεχνικά βιβλία, υπομνήματα, εκκλήσεις, ιστορικά συγγράμματα βιογραφίες ηρώων, μαρτυρίες- αφηγήσεις, από αυτόπτες μάρτυρες του αγώνα, αλλά μπορούν να προστεθούν πολλά άλλα είδη, γραπτού λόγου, όπως πανοράματα, προγράμματα παραστάσεων, γεωγραφικοί χάρτες, περιοδικές εκδόσεις, λιθογραφίες, και μάλιστα σε πολλές χώρες.

– Για τη περίοδο 1621-1833 η Γαλλία παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό ποιημάτων, μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, ακολουθούν τα Γερμανικά Κρατίδια, και τρίτη στη σειρά, με αρκετή διαφορά η Αγγλία, που ξεχωρίζει βέβαια στό ποίημα Hellas του Shelley [ 1821}ό οποίος
είχε γνωρίσει προσωπικά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στη Πίζα.

-Στον κατάλογο των χωρών, όπου καταγράφονται φιλελληνικές εκδόσεις, συγκαταλέγονται, η Ελβετία, οι ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής, και τα Ιταλικά Κράτη που απασχολούμενα με τα προβλήματα της ενοποίησής τους, και κάτω από την Αυστριακή κυριαρχία, δεν ήσαν σε θέση να εκφρασθούν ελεύθερα εκείνη τη χρονική στιγμή. Όμως η φιλελληνική τους Λογοτεχνία, θα αναπτυχθεί αργότερα, στο πλαίσιο του δικού τους απελευθερωτικού αγώνα. Λίγες πρωτότυπες εκδόσεις, και συνήθως μεταφράσεις έργων, φιλελληνικού περιεχομένου, κυκλοφορούν και στις κάτω χώρες, της Πολωνίας, στα Σκανδιναβικά Κράτη, την Ισπανία, και τη Ρωσία που καλύπτεται από τη μεγάλη Ποιητική παραγωγή, του Ποιητή Πούσκιν, που είναι ταυτισμένη με τις αρχές της Ιεράς Συμμαχίας. Ο Πούσκιν, έχοντας δυσμενώς μετατεθεί στη Βεσσαραβία, το 1820, εξ αιτίας της “ΩΔΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, βρήκε αργότερα κατανόηση και υποδοχή από τον νέο Τσάρο Νικόλαο.

– Αξιολογώντας, το φιλελληνικό κίνημα, γεννάται το ερώτημα, αν έπαιξε αυτό σημαντικό ρόλο, των Ελλήνων. Τό σίγουρο είναι ότι ανύψωσε το ηθικό των αγωνιστών, που ένιωθαν πως δεν ήσαν μονάχοι, σ’ αυτόν τον άνισον αγώνα, με το ανήμερο θεριό, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί, πως θα ξεσηκόνονταν οι Ελληνες. Από την άλλα οι Έλληνες καταλάβαιναν, από τις πολλαπλές λογοτεχνικές και ποιητικές εξάρσεις, ότι οι μεγάλες στιγμές, του αγώνα, είχαν συγκινήσει τους Λαούς, Χίος, Μεσσολόγγι, Ναυαρίνο, κι οι ηρωικοί τους εκπρόσωποι, Κανάρης, Μπότσαρης, κ.α. είχαν αποτελέσει πηγές έμπνευσης, αλλά και παραλληρισμού, με τους αρχαίους προγόνους, των τριακοσίων του Λεωνίδα, τον Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα! Με αυτόν τον τρόπο έπαιρναν πιά, και την ισότιμη θέση που τους αναλογούσε. Οί σφαγές αμάχων, από τους Τούρκους, πυροδότησαν μεγάλες αντιδράσεις στους Λαούς, ενώ οι πρώτες νίκες των Ελλήνων, προκάλεσαν ενθουσιασμό, και κινητοποίησαν το ενδιαφέρον των πολιτών, το οποίο εκδηλώθηκε με οικονομική ενίσχυση, αλλά και ενεργό συμμετοχή στον αγώνα. Ετσι άρχισε να διαμορφώνεται ένα κλίμα αλληλεγγύης, πρός τον Ελληνικό Λαό, ως δείγμα ευγνωμοσύνης, για τις υπηρεσίες που προσέφερε, στόν Πολιτισμό. Άνθρωποι των γραμμάτων, με παράλληλα με δημοσιογραφικές εργασίες, σε μεγάλες εφημερίδες, γνωστές για τις φιλελλευθερες και φιλελληνικές; θέσεις τους, την έκδοση εντύπων, έδειχναν πως ο αγώνας των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων, ήταν και δική τους υπόθεση, θεωρώντας τον ως σύγκρουση του Πολιτισμού, προς τη βαρβαρότητα, και τον τυφλό φανατισμό των μισελλήνων παραλογισμό.

-Συγκινητική, είναι η προσφορά, του Σατομπριάν, στη ενίσχυση του Φιλελληνικού ρεύματος, αφ ενός, οι λόγοι του στο Γαλλικό Κοινοβολούλιο και αφ’ ετέρου, τα κείμενά του, Λογοτεχνικά, η δημοσιογραφικά, επηρέασαν θετικά την Πολιτική εξουσία. Ειδικότερα, στο “Υπόμνημα περί της Ελλάδος” [Παρίσι 1825] τονίζει την αναγκαιότητα, δημιουργίας, ελεύθερου Ελληνικού Έθνους, αναγνωρισμένο από τα άλλα Έθνη, και προτείνει στις Ευρωπαϊκές, δυνάμεις; την απο κοινού, σύνταξη μιας επιστολής, που θα επέλυε χωρίς αιματοχυσίες, το Ελληνικό ζήτημα. Επίσης ο Βίκτωρ Ουγκώ, δεν μένει ασυγκινητος, από το δράμα των υπόδουλων Ελλήνων. Στή ποιητική του συλλογή “Ανατολικά” [1829] συμπάσχει με τον Λαό, μοιράζεται τη δυστυχία του και συμμετέχει στους θριάμβους του. Η ναυμαχία του Ναυαρίνου, η Πολιορκία του Μεσσολογγίου, η σφαγή της Χίου, ενώ στο ποίημα “Ενθουσιασμός” προτρέπει, τη στράτευση στον κοινό αγώνα, “Στην Ελλάδα” στην Ελλάδα! Αντίο σε όλους, Πρέπει να φύγουμε.

– Ο Ούγκώ, εκθειάζει κατορθώματα ηρώων όπως του Κανάρη, του Διάκου, του Μιαούλη και εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα από τον ηρωισμό, του Κανάρη, και την ιδιότητά του ως μπουρλοτιέρη, αν κρίνουμε από τα ποιήματα που του αφιερώνει και γράφει το όνομά του.

– Η έννοια της Ελευθερίας, της Ελλάδας, κυριαρχεί, απόλυτα, στη ποίηση, των Ρομαντικών Συγγραφέων, για τους οποίους η Ελληνική Επανάσταση, είναι εκφραστής των ιδεών του Ρομαντισμού. Ανάμεσά τους ο Vigny θαυμαστής της αρχαίας Ελλάδας, και γνώστης της αρχαίας γλώσσας συνθέτει το ποίημα “Ελένη” αποτελούμενο από τρεις ωδές. Τη χρονιά που ξέσπασε η Επανάσταση, το γράφει και το δημοσιεύει ένα χρόνο αργότερα. Στο πρόσωπο της Ελένης, ο Ποιητής αποτυπώνει το δράμα του υποδουλωμένου Έθνους, και διηγείται τα βάσανα και τους εξευτελισμούς, της νεαρής Ελληνοπούλας από τους Τούρκους. Διακρίνουμε ξεκάθαρα, τον Φιλελληνισμό του Ποιητή, τη συμπάθεια και τον θαυμασμό, για τους κατοίκους της χώρας, που χαιρετίζει, με θαυμαστό τρόπο. “Κοιτάξτε, είναι η Ελλάδα. Ω κοιτάξτε, είναι αυτή. Χαίρε Βασίλισσα των Τεχνών/χαίρε αθάνατη Ελλάδα”!

-Στο ίδιο περίπου, κλίμα κινείται και ο Λαμαρτίνος, με τα ποιήματά του “Τελευταίο άσμα”. Με αναφορές στην Ελλάδα, και στον θάνατο του Μπάϊρον στο Μεσολόγγι και Επίκληση για τους Έλληνες Στο πρώτο ποίημα, εύκολα αναγνωρίζεται η επίδραση του ΜπάΪρον στη γενικότερη Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία, θα του αφιερώσουμε στη συνέχεια, εκτενές κείμενο. Στο δεύτερο γραμμένο, το 1826,είναι φανερή η μέθεξη του Ποιητή, προς τα πάθη των Ελλήνων. Ο Λαμαρτίνος, σε μια έξαρση του θρησκευτικού συναισθήματος, παρακαλεί τον Θεό, να προστατέψει τους Έλληνες, και να τους βοηθήσει, στον αγώνα εναντίον των Τούρκων. Πρέπει να υπογραμμιστεί το γεγονός, ότι στο πλαίσιο του Φιλελληνικού, Συγγραφικού, και εκδοτικού οργασμού, που παρατηρείται κυρίως στη Γαλλία, όπως προείπαμε, εντάσσεται και η εκτύπωση στο Παρίσι, [1826] των Λυρικώντου Ανδρέα Κάλβου με Γαλλική μετάφραση,όπου περιλαμβάνεται και “Η ΩΔΗ ΕΙΣ ΣΑΜΟΝ”. [Θέλει αρετήν, και τόλμην η ελευθερία] Τελειώνοντας αυτό το κεφάλαιο ωστόσο δεν πρέπει να υποβαθμίσουμε τη προσφορά, που οφείλουμε ως Έλληνες, και σε λιγότερο γνωστούς, Ποιητές, οι οποίοι κράτησαν αμείωτο, το ενδιαφέρον, του Γαλλικού Λαού τη διάρκεια της Επανάστασης. Όπως επίσης πρέπει να πούμε πως παρά το γεγονός, ότι οι Ποιητικές δημιουργίες και ο πεζός λόγος υπερίσχυσαν ποσοτικά στην σχετικά με τον Ελληνικό Αγώνα παραγωγή, δεν πρέπει, να αγνοηθεί, η προσφορά, του θεάτρου και της Εικαστικής Τέχνης. Ειδική αναφορά θα κάνουμε στον Ντελακρουά.

[Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου]