ΣΤΑ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΛΟΧΡΥΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Η ΘΥΡΑ

Εμφανίσεις: 10

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Στά Δερβενάκια άνοιξε, η ολόχρυση της ιστορίας η θύρα,
διάβηκε περήφανα το σκλαβωμένο Γένος, υψώθηκε
πανάχραντη, και γέμισε η Ελλάδα μας από πληγές και φως.
Στά Δερβενάκια βρίσκονται τα λείψανα του Δράμαλη,
με το ντροπιαστικό το σάβανό τους, για τη περήφανη
τη νίκη των Ελλήνων ,για της Πατρίδας τη τιμή, τη πίστη
την αγία και την Ελευθερία. Από τα χλοερά τα μονοπάτια τ’ Αγιοναριού, και τις χαράδρες ,ολόφωτη η Λευτεριά έσκυψε εδώ, στο Δερβενάκι και φίλησε το αγιασμένο χώμα του,
το αιματοβαμένο! Εδώ, η ευλογημένη Ελληνική ανδρεία,
έπλεξε δάφνινο στεφάνι κι ύψωσε λάβαρο τιμής, ο αδούλωτος Λαός της! Έδώ, στη Κορινθία μας, έλαμψε ο ωραίος λόγος,
κι’ η υψ’ ωθηκε η Φυλή μας έως του ήλιου τα μέρη, κρατώντας πάντα όρθια της Πατρίδας τη τιμή, σε χαλεπούς καιρούς.

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου

Όταν οι Λαοί και τα άτομα φίλε Αναγνώστη, αναζητούν συνειδητά την Αρετή, και την Ανδρεία, στά Δερβενάκια πρέπει να έρχονται, ευλαβείς προσκυνητές, και να στεφανώνουν με συνείδηση, ευγνωμοσύνης, τις ηρωικές μορφές της υπέρτατης θυσίας για την Ελευθερία..

Ή ΙΔΕΑ της Ελευθερίας, είναι Ιδέα Ελληνική.
Ό ΌΜΗΡΟΣ αντιδιαστέλλει την ήμερον της Ελυθερίας,
ΤΟ ΕΛΕΎΘΕΡΟΝ ΉΜΑΡ από το “ΔΟΥΛΙΟΝ ΗΜΑΡ” και πληροφορεί την ανθρωπότητα ότι “ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ ΜΑΡΝΑΝΤΑΙ”
Ο ΠΙΝΔΑΡΟΣ θά διακηρύξει πρός τους Αθηναίους, εθεμελίωσαν
τη φωτεινή κρηπίδα της Ελευθερίας.
ΑΛΛΑ και στις γιορτές που ονομάζονταν “Ελλευθέρια”
και που οι πιό θαυμαστές ήσαν των Πλαταιών, ο Άρχοντας,
στον εναρκτήριο χαιρετισμό έλεγε. “Προπίνω τοις ανδράσι, τοις υπέρ της Ελευθερίας των Ελλήνων αποθανούσι.”

-ΟΙ ΗΡΩΕΣ- ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ στα Δερβενάκια, ανανεώνουν τους ιερούς προγονικούς δεσμούς, βοηθούν, να βιώσουμε, το ηθικό μεγαλείο, των εθνικών αγώνων, να ζήσουμε, το αποκορύφωμα της ομαδικής θυσίας, για τη κατασφάλιση της Ελευθερίας, να στοχαστούμε, το ιστορικό μεγαλείο της Φυλής, και τη Πνευματική της διάρκεια. Σέ χαλεπούς καιρούς σαν τους τωρινούς, αυθόρμητα, στρέφουμε τη σκέψη στα μεγάλα Ιστορικά γεγονότα και αναβαφτιζόμαστε ως Έλληνες. Οί καρδιές μας, πλημμυρίζουν από Εθνική έξαρση, και ο στοχασμός θωρακισμένος, από Περηφάνεια, αντικρύζει τα μεγάλα ιδανικά της Φυλής που ανανεώνουν δημιουργικά, το Λαό και το Έθνος.

ΓΕΓΟΝΟΤΑ σαν αυτά που πραγμάτωσε στά Δερβενάκια, η Ελληνική Ανδρεία, συνειδητοποιούν την αγιότητα της Εθνικής θυσίας, όταν η Πατρίδα καλεί! Λαμπρύνουν τη πίστη και διδάσκουν πως η ζωή δεν είναι μονοδιάστατη, αλλά πολυδιάστατο ηθικό βίωμα ,και Πνευματική έξαρση.-

ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ θυσίας σαν τη θυσία στα Δερβενάκια, απογοητεύουν
την πολυπρόσωπη βία, και κομίζουν σε άτομα και στους Λαούς,
το μήνυμα, πως οι γενναίοι άνθρωποι, και οι γενναίοι Λαοί, δεν έχουν ανέλπιδες αναμονές αλλά δημιουργικές Ιστορικές,
Εθνικές, και Πνευματικές Παρουσίες.

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΠΑΝΑΓΗ ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑ [1917-1993]

Εμφανίσεις: 14

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ο Παναγής Παπαληγούρας υπήρξε ένας από τους πλέον εξέχοντες Πολιτικούς του Νέου Ελληνικού Κράτους, της μεταπολεμικής περιόδου. Υπηρέτησε τη μάνα Πατρίδα με αυταπάρνηση, και παρ όλη την μεγάλη συνυσφορά του, στο να προχωρήσει η Ελλάδα μας ,και να ξεφύγει από τη φτώχεια, και τα δεινά της, δεν έχει τιμηθεί η μνήμη του κατά πως του έπρεπε από τη Πολιτεία. Ένα μικρό αγαλματάκι με τη προτομή του, που στήθηκε πρίν από κάποια χρόνια, σε κάποιο σημείο τού αστικού ιστού της πόλης της Κορίνθου, με πρωτοβουλία προσωπικών του φίλων, θυμίζει αχνά, γιατί αχνοφαίνεται τόσο μικρό που είναι. Ούτε από τη Νεοελληνική Βιβλιογραφία, έχει τιμηθεί, κατά πως έπρεπε, που να περιλαμβάνει την υποθήκη αυτού του Μεγάλου Έλληνα Πολιτικού,,εκτός από κάποιες μικρές Συγγραφικές προσπάθειες.

Ό ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ ένας καλός Έλληνας, με Δημοκρατική αγωγή, σπάνια θεωρητική κατάρτηση, και Πολιτικοοικονομική σκέψη, άσκησε οικονομική Πολιτική, σε κρίσιμες περιόδους, από τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση, μέχρι τις διαπραγματεύσεις, για την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ που ήταν μονόδρομος, για να ξεφύγει η χώρα μας από τη φτώχεια, και την υποανάπτυξη, να γίνει ανταγωνιστική, και να ζήσει, στην αγκαλιά της Ευρώπης, όπως άλλωστε το δικαιούτο. Η ΈΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ήταν αποκλειστικά δικό του έργο.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως, όταν έγινε το όραμά του πραγματικότητα, αυτός δεν ήταν έκεί τη μέρα της μεγάλης γιορτής, στο Ζάππειο Μέγαρο, γιατί είχε χάσει την υγεία του. Τήν πρόσφερε θυσία στη Πατρίδα του. Όπως ανάλωσε και όλη του τη περιουσία, για τη Πολιτική, προκειμένου από υψηλές θέσεις να τη βοηθήσει. Μπήκε στη Πολιτική πλούσιος και “έφυγε” από τη ζωή φτωχός, αυτός ο Ευπατρίδης! Άλλα ήθη μπορεί να πεί κανείς, σε αντίθεση, με το σήμερα, που μπαίνουν στη Πολιτική φτωχοί, ανεπάγγελτοι, και γίνονται πάμπλουτοι.

ΥΠΗΡΞΕ ένας άνθρωπος με ήθος, μόρφωση, ελληνική ψυχή και σκέψη! Ένας Νεοφιλόσοφος, Διανοητής, σθεναρός υπέρμαχος του ισορροπημένου μείγματος, Κράτους και αγοράς, που επεκράτησε σε όλη την Ευρώπη μεταπολεμικά. Ή ανάλυση, του Σπουδαίου αυτού Έλληνα Πολιτικού, και κατά τύχη, Κορίνθιου συνέθετε τη Πολιτική Οικονομία, και τη Κοινωνική Δικαιοσύνη χωρίς να είναι η Οικονομία αυτοσκοπός, αλλά μόνο στην υπηρεσία της Δημοκρατίας και υψηλών, Εθνικών επιδιώξεων. Συγκρουόταν συνέχεια με τα μεγάλα συμφέροντα, έτσι που είχε διατελέσει Υπουργός επί σειρά ετών, και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος αλλά κανένας δεν τόλμησε, να ισχυρισθεί, ότι ευνόησε κάποιον, εις βάρος των άλλων, και της Πατρίδας.

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

 

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Εμφανίσεις: 75

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

“Η Κορινθιακή “ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ” είναι αναγνωρισμένη από τά Άρχαία χρόνια. Τέχνη, θέατρο, Λογοτεχνία, συνεχίζονται ακάματες στόν γόνιμο αυτόν τόπο. Τό φαινόμενο της Σπουδαίας και πολυπληθούς παρουσίας των Κορίνθιων Δημιουργών, τιμάει τη γενέθλια γή, καί όχι μόνο, και ίσως να οφείλεται, στο DNA ημών τών Κορινθίων, αλλά και στη γεωγραφική πανέμορφη φυσιογνωμία της. Η Πνευματικότητα αυτή, συνεχίζεται μέσα στόν χρόνο ανανεωμένη. Σήμερα στις φιλόξενες αίθουσες του Εμπορικού Επιμελητηρίου, με την υψηλή φροντίδα του Κορινθιακου, Σωματείου Λόγου και Τέχνης “ΑΛΚΥΩΝΙΔΕΣ” Θά θαυμάσουμε ζωγραφιές και αγιογραφίες, Κορίνθιων Δημιουργών, Αγαπημένοι συμπολίτες μας, Αύτοδίδακτοι, λάτρεις της Τέχνης, που ζουν εδώ, στη πανέμορφη, μοσχοβολημένη αυτή γή, και εμπνέονται, Τούς ευχαριστούμε.

[Π.Μπ.]
24-6-2022

 

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΤΕΧΝΗ

Εμφανίσεις: 81

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Ή Τέχνη αποτελεί έκφραση ανακατατάξεων, λαών και κοινωνικών εξελίξεων. Είναι η ίδια η ζωή, μιας και είναι μνήμες, από βιώματα πολιτισμικής παράδοσης, και από ιστορικά γεγονότα. Γιά να αναπτυχθεί να καρπίσει, χρειάζεται ,της Ιστορίας το γόνιμο έδαφος.

Έμείς οι Έλληνες, έχουμε μια λαμπρή και πολυκύμαντη Ιστορία, εξ ου και το “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ” που είναι ο φάρος της ανθρωπότητας. Άν και η Ελλάδα μας, έζησε επί αιώνες κάτω από κυριαρχία βαρβάρων, και ανακόπηκε η άνθιση της Τέχνης, ήταν τόσο μεγάλη η κληρονομιά της, που όταν ανέκτησε την ελευθερία της, και κτίστηκε από την αρχή το κράτος, έγινε άξια συνοδοιπόρος με την υπόλοιπη Ευρώπη, στο τοπίο της Τέχνης. Οί δημιουργοί μας, τίμησαν και τιμούν, ως γνήσιοι΄ Ελληνες, την Πατρίδα, και σ’ αυτόν τον τομέα, όπως και σε όλους τους άλλους, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

– Ή Ιστορία της ανθρωπότητας, απλώνεται πάνω από το ανθρώπινο τοπίο, χιλιάδες αιώνες πρίν. Από τη πολύ μακρινή εκείνη εποχή, η κομψότητα, σε ορισμένα σχήματα εργαλείων, και μιλάμε για τους προϊστορικούς χρόνους, έδειχνε μια αίσθηση αρμονίας, και ισορροπίας. Άρα μπορούμε από τότε να μιλάμε για μια πρωτόγονη μορφή Τέχνης. Περνάμε τρέχοντας από τις ορθάνοιχτες πόρτες, πλέον της Ιστορίας της Τέχνης, στον 7ο αιώνα π.Χ όπου το “ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ”, δεν έχει προηγούμενο σε λάμψη και ωραιότητα.

– Ή Αρχαία Ελληνική Τέχνη, άσκησε αποφασιστική επίδραση στη διαμόρφωσε των τεχνών στη Δύση. Οί πρώτοι μιμητές θα είναι οι Ρωμαίοι. Μετά τη πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια διαφορετική Τέχνη αναπτύχθηκε στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Από τον 15 αιώνα, οι Ιταλοί καλλιτέχνες ζωγράφιζαν με ενθουσιασμό, με βάση την υπέρτατη εκείνη ομορφιά της αρχαίας Ελληνικής Τέχνης, πιστεύοντας, ότι ξανάβρισκαν την λαμπρότητα εκείνης, μιμούμενοι τη Ρωμαϊκή Τέχνη, που ήταν μίμηση όπως προείπαμε της Ελληνικής. Αύτή η ψευδαίσθηση, κράτησε, ως τον 19ο αιώνα, όπου τελικά έγινε γνωστή η αληθινή Ελληνική Τέχνη, που ήταν μέχρι τότε άγνωστη, κρυμμένη στα σωθικά της σκλαβωμένης επί αιώνες ή ερείπια σκόρπια, πανω στη γή της, η κλεμμένη από αρχαιοκάπηλους ξένους, όπως ξέρουμε από τα διαβάσματά μας.

-Ή Βυζαντινή Τέχνη, επίσης, προέρχεται απευθείας, από την αρχαία Ελληνική, με διαφορετικό το πνεύμα των έργων. Ή αρχαία Τέχνη απεικόνιζε τη πραγματικότητα, ενώ αντίθετα η Βυζαντινή, θέλησε να περιγράψει όχι τη πραγματικότητα αλλά το επουράνιο. Τά τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, ή μόνη Τέχνη που επέζησε, και κράτησε αναφτή τη φλόγα της παράδοσης, είναι η Λαϊκή Τέχνη που διαφύλαξε την Ελληνική ταυτότητα.

– Μέ τη γέννηση του Νεοελληνικού κράτους, η Ελληνική Τέχνη ακολούθησε, για να μη πούμε μιμήθηκε, όπως ήταν φυσικό, όλα τα κινήματα που αναπτύχθηκαν, στον έξω κόσμο, και κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική. Ή χρονική περίοδος, των δύο πολέμων και όχι μόνο, του 20ου αιώνα, όπου η φωτιά και ο σίδηρος είχε τον πρώτο λόγο, αποτυπώθηκε από τη Τέχνη, γιατί όπως είπαμε, αυτός είναι ο προορισμός και ο σκοπός της γνήσιας Τέχνης. Είναι μια Τέχνη δύσκολη και αντιφατική, απεικόνιση της απελπισμένης ανθρωπότητας, αλλά βίωσε και τον μεγαλύτερο διωγμό από τον παράφρονα ηγέτη της Ναζιστικής Γερμανίας. Αύτός ο μανιακός, καταδίωξε με μανία την μοντέρνα Τέχνη, και την ονόμασε “ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ” Οί καλλιτέχνες, αυτοεξορίστηκαν, και τα έργα τους άλλα σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους, άλλα καταστράφηκαν, άλλα κλάπηκαν και φυλάχθηκαν για μελλοντική χρήση από τους εγκληματίες Ναζί.

– Τελειώνοντας αυτό το σύντομο οδοιπορικό της Τέχνης, θά πούμε, πως σήμερα οι καλλιτεχνικές τάσεις έχουν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις, και πως όπως φαίνεται, οι νεοέλληνες καλλιτέχνες, κουβαλάνε τη γονιδιακή κληρονομιά τη θαυμαστή, και διαπρέπουν στό Παγκόσμιο τοπίο αυτής της πανέμορφης και ματαιόδοξης κυρίας. Διακρίνονται για το βαθύ αίσθημα της εικαστικής γλώσσας, τη διαχειρίζονται με μοναδική δεξιότητα, και είναι πρώτοι μεταξύ των πρώτων.!

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

 

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Εμφανίσεις: 72

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Φίλε Αναγνώστη
Οί ιδέες που πρεσβεύουμε, δεν είναι σχεδόν ποτέ δικές μας.. Υπάρχουν πολύ πριν από εμάς, και από πολύ νωρίς τις συναντάμε, στο σπίτι μας, στο σχολείο μας στα διαβάσματά μας, στην αγωγή και τη Παιδεία μας.. Μας διαποτίζουν, σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά δεν αμφιβάλουμε, ότι είναι κατά δικές μας.

Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι δραματοποιούμε τα πράγματα, και ανησυχούμε, και μιλάμε για έλλειψη αξιών, και ιδεών, και ηθική κατάπτωση. Αλλά παρά τις δισοίωνες προβλέψεις, η ζωή είναι αθάνατη, κυλάει, αδιάφορη, και τίποτα καμία καταστροφή, δεν συμβαίνει ώστε να σταματήσει να υπάρχει.

Ό Ησίοδος, θρηνεί και οδείρεται, γιατί γεννήθηκε στο γένος του σιδήρου, όπου οι άνθρωποι έχουν εξαχρειωθεί, και πέφτουν βροχή τα δεινά. Τότε που η αιδώς κι η Νέμεσις έφυγαν για τον Όλυμπο κρύβοντας την ωραία όψη τους, με λευκά πέπλα, για να σμίξουν με τους Αθάνατους εγκαταλείποντας τους ανθρώπους. Κι’ όμως οι Θεοί, δεν περιφρόνησαν, λάμπρυναν την Ελλάδα.

Είναι βέβαιο ότι ο Δυτικός Πολιτισμός περνάει κρίση. Τα φαινόμενα τα παρακμιακά, είναι εμφανή, και τα βλέπουμε παντού. Πώς έγινε και φθάσαμε ως εδώ? Λείπει η Ποίηση από τη ζωή, μας, λέει ο Ελύτης. Φταίνε πάρα πολλά, και κυρίως η απληστία που είναι η αιτία όλων των κακών. Φταίει η αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πόρων, η μόλυνση, παρεπόμενα της άσβεστης φλόγας για κέρδος..Τά συμπτώματα πολλά, και οφείλονται στη πτώση, των αξιών και των ιδεών, που κρατούν όρθιο το Πνεύμα, και στέρεη τη ψυχή, και για να κτιστούν, έχει χυθεί ιδρώτας και αίμα, από τις προηγούμενες γενιές.

Όσο πολλαπλασιάζονται και οξύνονται, τα προβλήματα, τα προσωπικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, τόσο πιο δύσκολη έχει γίνει η ζωή των τωρινών ανθρώπων, δίχως χαρά. Έχει γίνει συνείδηση στους σκεπτόμενους ότι κάτι δεν πάει καλά, στο πως έχει συνηθίσει πια ο άνθρωπος, να εκπαιδεύεται, και να στοχάζεται.

Ό σημερινός άνθρωπος ο ευαίσθητος και στοχαστικός, έπαψε, να πιστεύει, στον πολιτισμό του, γιατί δεν είναι ευτυχισμένος, παρά τα υλικά αγαθά, που το παγκόσμιο σύστημα, τον έχει βάλει σε ένα κύκλωμα εξάρτησης, από αυτά, από το οποίο και να θέλει, δεν είναι εύκολο να βγει, αν δεν αλλάξει.

Δυστυχώς έχουν πληθύνει πολύ τα σημάδια της παρακμής, του πολιτισμού μας, και το κακό είναι, ότι κυρίως οι νέοι, δεν ανησυχούν καθόλου, από την τροπή τον πραγμάτων, στην Πνευματική, και στη κοινωνική ζωή. Όταν ακούνε τους μεγάλους να διαμαρτύρονται, και να αγωνιούν, τους ειρωνεύονται, και τους λένε οπισθοδρομικούς, και ότι απαισιοδοξούν, και δραματοποιούν τα πράγματα..

Ή αλήθεια είναι πως τα συμπτώματα της Πολιτιστικής κρίσης, είναι τόσο έκδηλα, που με το δίκιο μας αγωνιούμε οι σκεπτόμενοι, και ανησυχούμε, παρά την επιθυμία μας να αισιοδοξούμε. Κοινωνικός αναβρασμός, ρήγματα, και αδιαφορία στις σχέσεις, των ανθρώπων, αναρχισμός, χωρίς αιτία, ανασφάλεια, φόβος, αίσθημα ψυχικού κενού, παραίτηση από ευθύνες, και το χειρότερο αμφισβήτηση των αξιών, και των ιδεών .Ο δρόμος προς την ευτυχία είναι η καθαρή συνείδηση, αλλά και η Ποίηση, αλλά και η Τέχνη γενικά, που με τα εργαλεία που διαθέτει μπορεί να διαμορφώσει τη ψυχή, να υπηρετήσει τη συνείδηση, όχι λιγότερο από την επιστήμη, μας λένε οι Σοφοί.

ΡΗΣΕΙΣ ΣΟΦΩΝ

“Ή γλώσσα των Ποιητών, είναι ζώσα μεταφορά επισημαίνει, τις μέχρι πριν ακατανόητες σχέσεις των πραγμάτων, τις καθιστά αιώνιες, έως ότου, οι λέξεις, που τις αναπαριστούν, με το πέρασμα του χρόνου, γίνουν σημεία αναλογιών, και κατηγορίες Ιδεών.”
[ΣΕΛΛΕΎ]

“Το φαινόμενο της γλώσσας, δεν είναι διόλου το άθροισμα μερικών λέξεων,-συμβόλων των πραγμάτων, αλλά μια ηθική δύναμη, που η ανθρώπινη διάνοια, την κινητοποιείησαν να προ υπάρχει, από τα πράγματα.”
[ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ]

“Χωρίς το κάτι τί που βρίσκεται πέρα από την ευχαρίστηση, το Ποίημα κρέμεται, στο κενό,-αν δεν λέει τίποτα. Τί θα μπορούσε να είναι η Έρημη Χώρα χωρίς τις Ιδέες της?”
[ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ]

“Ή Ποίηση, απαιτεί από αυτούς που θα της αφοσιωθούν, να έχουν κάτι να πουν. Στους χρόνους που έρχονται, οι άνθρωποι, θα γίνονται ολοένα διανοητικότεροι..”
[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ]

“Όλη η κακή Ποίηση πηγάζει από γνήσιο αίσθημα. Το να είναι κανείς φυσικός, σημαίνει ότι είναι αυτονόητος. Και το αυτονόητο είναι αντικαλλιτεχνικό.”
[ΌΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ]

“Μόνο τον πρώτο στίχο, μας χαρίζουν οι Θεοί. Τούς άλλους τους κερδίζουμε, με τον ιδρώτα του προσώπου μας.”
[ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΙ]

“Ποια είναι η μεγάλη αυτή κυρία η Ποίηση? Δεν υπάρχει μεγάλος Ποιητής, που να μην έχει δοκιμάσει να περιγράψει, το νόημα της Ποίησης. Η Ποίηση όμως δεν προσδιορίζεται .Παραμένει ΄άγνωστη. Δεν είναι απλά ευχαρίστηση, όπως πολλοί πιστεύουν. Είναι μια επαύξηση της ζωής, μια μεγένθυση, της ευαισθησίας μας, και κάνει τη ζωή να αξίζει περισσότερο. Πηγή της Ποίησης, είναι όχι μόνο η ευχαρίστηση, του νου, αλλά και των αισθήσεων. Ή αδέλφωση του συγκεκριμένου, του αφηρημένου, του λογικού, και του εποπτικού στοιχείου. Έτσι γίνεται το ποιητικό έργο γοητευτικό Αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη.”
[Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ]

“Όχι με ιδέες δέν γράφονται τα Ποιήματα, ή Ποίηση, έχει τους, καημούς, τα πάθη, τις λαχτάρες της ψυχής, όχι τους στοχασμούς.”
[ΜΑΛΑΡΜΕ]

“Άπό τη στιγμή που ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο, και ήπιε το κώνειο, η Ποίηση, η Φιλοσοφία, και η Τέχνη, έπαψαν να ζουν, να υπάρχουν.”
[ΝΙΤΣΕ]

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Από το εικονιζόμενο βιβλίο μου!

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

 

ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Εμφανίσεις: 83

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Αγαπημένε μου Αναγνώστη

Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ότι κάτι δεν πάει καλά, από την αυγή του νέου χρόνου, είναι κοινή στη γη των ανθρώπων .Ό νέος αιώνας, κληρονόμησε και όξυνε τα προβλήματα του προηγούμενου σε όλα τα επίπεδα-Οικονομικό, Πολιτικό Κοινωνικό, ψυχολογικό-που έχουν κάνει δύσκολη, και άχαρη τη ζωή και τόσο γίνεται κοινή συνείδηση, ότι από μέρα σε μέρα, γίνονται τα πράγματα χειρότερα, που οι προβλέψεις για το μέλλον, ακόμα και για τους πιο αισιόδοξους, δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, έτσι που αμφισβητείται, και αυτός ο Πολιτισμός, παρά τα υλικά κυρίως επιτεύγματα, κακά τα ψέμματα. Και αμφισβητώ, δεν σημαίνει σήμερα και ευτυχώς, αποδοκιμάζω τα πάντα, απαρνιέμαι. Αλλά ένα είναι σίγουρο. Κακά σημάδια προάγγελοι παρακμής μεγάλης, μας έχουν αναγκάσει, να άρουμε την εμπιστοσύνη μας, και να θέτουμε κάτω από αυστηρότερο έλεγχο, όσα μας ανησυχούν και μας απασχολούν. Για παράδειγμα, όλοι σχεδόν σήμερα οι άνθρωποι του λεγόμενου Πολιτισμένου Δυτικού Κόσμου, έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής, ως προς τη θέση, απέναντι στα μεγάλα προβλήματα, και θέματα της ζωής, την υπακοή, στους γραπτούς και άγραφους νόμους, το πως βλέπουν και με ποια κλίμακα, αξιολογούν τα πνευματικά και τα υλικά αγαθά, και αναρωτιόνται, γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι. Ποτέ άλλοτε, αν εξαιρέσουμε τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, με τις εκατόμβες θυμάτων, η ανθρώπινη ζωή, δεν κόστιζε τόσο φθηνά, και λόγω του κακού, της τραγωδίας της Πανδημίας, των ΤΟΠΙΚΏΝ πολέμων, στις μακρινές χώρες, και τελευταία αυτόν τον φοβερό Πόλεμο, μεταξύ δυό ομόθρησκων, ιστορικά αδελφωμένων.

Ή ΠΕΡΙΠΈΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΓΕΡΑ, καί ο φόβος βουίζει σε κάθε μεγάλη και μικρή κόχη του πλανήτη γη. Ή βόμβα μεγατόνων, με τη μορφή ενός ούτε καν μονοκύτταρου οργανισμού που καταβροχθίζει την ανθρώπινη είναι εδώ, από τον ερχομό της άνοιξης το 2020,τότε που ξυπνάει η Φύση, και η ζωή λούζεται στο φως, έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή της Ανθρωπότητας.
Πρέπει να πούμε σ αυτό ακριβώς το σημείο, πως ο τωρινός άνθρωπος, έχει χάσει τον σεβασμό του προς τη Φύση, προκάλεσε την οργή της, κακά τα ψέματα, και ήταν κάτι που ούτε του πέρασε από το μυαλό του, πως αυτό σε κάποια ερημιά θα τον φθάσει. Δεν σκέφθηκε, πως αυτή η ασέβεια προς τη μάνα γη που τον τρέφει, και του προσφέρει όχι μόνο ο,τι χρειάζεται, αλλά πολύτιμα δώρα, για να είναι ευτυχισμένος, και αυτός αντί να είναι ευγνώμων να είναι κύριος, έχει γίνει δούλος, της απληστίας του? Μήπως, και αυτή με τη σειρά της έχασε την υπομονή της, και τον τιμωρεί, μήπως και διδαχθεί από τα λάθη του?

Φίλε Αναγνώστη,
Αυτό το πόνημα, γεννήθηκε, κατά τη διάρκεια του μεγάλου πόνου, πού προκάλεσε στην Ανθρωπότητα η Πανδημία που ακούει στο όνομα Covid 19.Είναι ένα οδοιπορικό, ενός ανελέητου αόρατου εχθρού, που απειλεί την ίδια τη ζωή. Σίγουρα κάποια στιγμή θα νικηθεί, από την Επιστήμη, και θα εξαφανισθεί από προσώπου γης. ’Αν και δεν είναι ένας ούτε καν μονοκύτταρος οργανισμός, θ αφήσει βαθιά τα χνάρια του, στον Πλανήτη μας.

ΧΑΣΚΕΙ ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Χάσκει το σπήλαιο της μοναξιάς, στις μέρες μας.
Ανελέητος κατακτητής ο φόβος, διαβαίνει γοργά
της ψυχής τα μέσα μέρη, σαν να θέλει να εκδικηθεί
το ανθρώπινο γένος, για κάποιον λόγο .
η ελπίδα, αγρυπνάει, ακούραστη μας μιλάει τρυφερά,
μας διαβεβαιώνει πως αύριο θα είναι όλα σαν πρώτα.
Δεν είναι σίγουρα, για τους θνητούς, η καλύτερη
ώρα του αλαζόνα χρόνου, πρόσχαρη, αγαθή,
για στοχασμούς χαρούμενους, ελπιδοφόρα σχέδια
και όνειρα μεγάλα…………………..

Απόσπασμα

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια